زندگي قصه تلخي است 

      از آغازش بس كه آزرده شدم 

                            چشم به پايان دارم.

                                                 كي بماند پر كاهي ميان بادها

صدای شکستن قلبت را شنیدم

چه آرام و بی صدا شکست

و تو ...

تو تنها به من لبخند زدی

اکنون دیرگاهی است از آن زمان می گذرد

ولی هنوز ،

زخم نگاه تو بر وجودم التیام نیافت

تازه فهمیدم ،

تو به امروز من خندیده بودی ...

به دنیا آمدیم یک روز

تا بسوی رفتن بدویم ...

بدویم تا ته ایمان ... تا ته شک ...

بشناسیم دلیل ساده بودن را

... تو اگر شعر مرا می خوانی ...

...دل من با دل تو ...

راهشان نزدیک است

به همان نزدیکی ... که : سلام

اگر خواستی قدری تامل کن ،

و گرنه ...

که نمیشناسمت

و نمیشناسیم !

              عظیم دردی است :

                                 با خویشتن نشستن

                                                 و در خویش شکستن ...

بوسه هایت را گم کردم

در هیاهوی باغ

و نگاهت را

                                                           در میان باد ...

---

 «از دل نوشته های خودم » :

نمی گنجد این کلمات نارس در باغ دلتنگی هایم ،

شبه های مخوف دزدیدند تمام دست نوشته هایم را

و من تنها شدم.

 این تنهایی غریب می شکند تار تار جوانه زده

خوشبختی ام را !

به آن کودک بگوئید بنوازد سوت سوتکش را ... که من سالهاست در حنجره کودکی بی کس لولیده ام ! لبخندم را فروختم به طفلی که زاده شد و از تنگنای این دنیا تا صبح نالید چه صحنه ی سردی است این زندگی پوشالی که موریانه هر سان در آن می خسبد ، و من و تو در فاصله ای دور نوازشش می کنیم ، و در اندام کرختمان که بنگرند زانوهایمان از جوار این همه تهی بودن بر خود می لرزد .

چه طملق فاسدی در لای لای لاشه هایمان جوانه زده و هر روز متولد می شود از آن دوستانی جدید.

شاید خطم بد بود که آدمک ها نتوانستند بخوانند مویه های ناتمامم را و نبود هیچ لنگه ای برای این پاهای بی کفش ...

تاول تنهائی سوزاند استخوان هایم را !

گویی این کاروان با من سر لج دارد کاش کسی خنده بفروشد بی گمان خریدارم !

روز شومی است دروازه همه ی خانه ها تعطیل است . کسی نمی فروشد خنده را !

سر در مغازه ها بسته است . سیب ها در جیب آدمک ها گندید و کسی مشتاق را تعارف نکرد به خوردن سیب سرخ .

 ناجوانمردانه سرد است . راست گفت آن شاعر غریب (دست ها در گریبان است) ، با کوله بار دلتنگی هایم لنگان لنگان می روم . کسی می خواندم . دستانش را می خواهم بگیرم . می کشم جامه اش را ... اما خالی بود جای این تکیه گاه که نفس ها را به هم بند می زند .

کدام سیب گندیده خورده بود دستش را !

یادگار دی ها و بهمن هاست. کویر قلبم می جوشد برای جرعه ای آب دوستی در تنگنای تنگ سفالی رهگذری که بر حصار جاده قسمت می کند ، نیایشش را با خدا . من مانده ام و این سقف کبود که رنگ باخته از عزای خورشید . تنم را گرم نمی کند بی مهری لبخند سردت .

فرصتی می خواهم تا بشویم دلم را ، دستم را ، پایم را از غبار این دنیا که آدمک هایش همه مسافرند . سفرتان بخیر .

_{دست من گیر} 

_{این دست همان است} 

_{که من بارها در شب  هجران تو بر سر زده ام !}

دلم شکسته تر از شيشه هاي شهر شماست

شكسته باد دلي

كه اين چنينمان مي خواست ...

گویند خدا همیشه با ماست

ای غم نکند خدا تو باشی !

      عابری خسته

            که از کوچه خیال من در گذر است

                                      به چه می اندیشد؟

                                                     به دیروز دور

                                                              یا فردای مبهم؟

                                                                      آن قدر غرق افکار خود است

       که نمی فهمد در پس

                   نقاب خیس پنجره

                                من به او خیره شدم !

خواب می بینم و در عرق های سرد پیکرم مچاله می شوم . برای دل بی قرارم لالایی میخوانم .

 ارام نمی گیرد این دل تنهای وامانده . در اغوشش می گیرم تا صبح با هم زار می زنیم ریزریزم مي شویم مثل کاغذ پاره های بی مصرف .

باد هم ما را نمی برد . حس پرواز در تنم رسوب میکند.

 می بینی در بی کسی مست می شوم .ویرانی در ذهن خسته ام لانه می کند .

مستِ نیستی ها . می بینی ....

شايد سخت ترين روزهاي عمرم را مي گذرانم....نمي دانمو وقتي به ياد مي آورم كه چگونه با آن چشم هاي هميشه مستت، قصد شاد كردن مرا داشتي از خود بيزار مي شوم.

كاش باور مي كردي اين هميشه تنها حتي ارزش نگاهت را هم نداشت. تحمل كن ....

همه چيز تمام خواهد شد.

 بگویم من هم هستم . تو بگو در کدامین گناه فراموش شده ام . من که به اندازه تمام گناه های عالم جواب پس داده ام . خدایا فکر نمی کنی دیگربس است ؟ تو بگو تا کی بنشینم تماشا کنم و بر احساسم یخ بپاشم .

 هیچ جوابی نمی اید و من هنوزم در بی کسی هایم انجماد را مرور می کنم و ذوب می شوم . مدت هاست که دیگر نیستم و کسی نمی داند ...

يکبار دستم را از مه پر کردم سپس دستم را باز کردم ، بيا و ببين ، مه به کرمي بدل شده بود . دستم را بستم و دوباره گشودم ، بنگ ، پرنده اي در ميان دستم بود ، باز دستم را بستم و گشودم ، در ميان گودي دستان انساني ايستاده بود ، سيمائي غمگين داشت و به بالا  مي نگريست !

ای گمشده ي من!

 آيا دوباره باز توانمت شناخت

در اين مه غليظِ دود و ديوار

 آيا دوباره دلم را 

  که در سراچه ي چشمانت  به جا گذاشته بودم

            باز خواهم يافت؟ 

                                                         آيا تو را خواهم يافت؟

کیستی که من

اینگونه به اعتماد

نام خود را

با تو می گویم !

کلید خانه ام را

در دستت می گذارم !

نان شادی هایم را

با تو قسمت می کنم !

          به کنارت می نشینم

                          و بر زانوی تو

                                   این چنین آرام

                                                   به خواب می روم ...

^{هر کسی قفس خود را به دنبال می کشد}

^{اما کسی که در قفس می ماند و داخل هياهو نمی شود}

^{روشن بينی غريبی نسبت به ديگران دارد :}

^{آن زندگی که آنقدر مرا آزرد !}

از چه آغاز کنم ؟

     از فغانی ندارد پایان

              یا که از واژه تنهایی 

                     من به اندوه تو خود را کشتم

                          به خدا شاعر این شهر غریب

          به تو دلبسته چنین 

 و تو ای سوختنی

       من به دنبال دلی می گشتم

                  که دلم را به امیدی ابدی بردارد

                           من به چشمان تو فریاد زنان خندیدم

                                    تو نمی دانستی که به فرمان تو دارم جانی

                                                                                       من در اندوه توام

                                                          تو نگاهت به نگاهم دنیاست

                                  سرد و افسون شده با سوزی غمناک

                             تو به تحصیل حساب

          و منم شاعر این شهر غریب

به تو من دلبستم !

به همان لحظه که تنهایی چشمان تو را  كاويدم

                                من به چشمان تو عادت دارم

                                              و به لبخند تو من بیمارم

                                                       من به دیدار تو مغشوشم چون ،

                                                                           من تو را می خواندم

                                                              تو مرا می راندی

                                            زندگی می گذرد ،

                                   و من اندوه تو را

                 همچنان سبکبارم

   همچنان غمگينم ...                                                  

تمام جاده ها را پیاده آمدم

         بی آنکه منتظرم باشی

خداوندا غرورم را شکستند

        پل سبز عبورم را شکستند

              چه بی رحمانه در این پاییز و غربت

                             دل سنگ صبورم را شکستند

       كفش تو تنگ است

          براي تنهايي بزرگ پاهايم ...

اینجا روحی است

        روحی پریش و سرگردان

                   زخم خورده ، خسته

                              تنها و سرگردان

                                        اینجا یک روح است

                 جسمی وجود ندارد

 کالبدی در کار نیست

                اینجا نه پستانهای برجسته ای است برای لمس

                                                            نه لب های شکرینی برای بوسیدن

                                                  اینجا فقط یک روح است

                                            روح جنس ندارد

                          روح جنس ندارد  !

دود می خیزد ز خلوتگاه من

کس خبر نمی یابد از ویرانه ام

               در خانه ای که ندارم

                                         دیواری نیست

                                                         تا همه چیز برای تو باشد ...

دلتنگی ام را

پا برهنه قدم می زنم

با زمین هم کنار نمی آید

تاول این انگشت ها

کفش تو تنگ است

برای تنهایی کوچک پاهایم !

تازگي ها خشک شد از بين رفت

ناگهان دل تنگ شد آواره شد

نفس و روحي نمانده ست دگر

جان و اميدي نمانده ست دگر

همه چيز تيره و تار است کنون

قلب من خاموش و سرد است کنون

هيزم قلبم تهي تر از تهي

آتش قلبم يخبنداني عميق

رو به زوال است کنون اين دل من

سر من پر ز جنون است کنون

ريسماني جز ريسمان حق نبود

تا گرفتم و بالا رفتم از آن تند وتند

ديگرم جاي نمانده در بدن

روح کنون قصد جدايي مي کند

اين تن خکي رها تر از رها

ترک و ترک و پر ز خالي مي کند

بی تو من ،

همان قایق سرگشته روی گردابم ...

ساحل اميد من ويران شده

عقده اي روي دلم سنگين شده

رد پاي دوست ليکن گم شده

اشکهايي جاي آن جاري شده

رودهايي خشک و بي آب شده

دل هايي ليک افسون تر شده

مهرباني هايم فراموشت شده

دلنوازي هايت برايم پايان شده

ياد روزهايي که سپري شده

ياد حرفهايي که گفته شده

بي تو تنهاترين مسافر ديار عشقم ...

ديشب ترنم باران چشمان پر صداقتت ، متروكه قلبم را به لرزه در آورد.

لبخند غمگين ات صومعه وجودم را درهم شكست ...

سكوت سنگين ات رنج قناري هاي در اسارت را به يادم آورد.

آفتاب من غروب نكني كه شاخه آفتاب گرداني ام ، كه به اميد

تو سربر افراشته ام .

كاشانه ي من ويران نگردي كه آواره اي بي پناه ام .

در راه مانده ، به اميد رسيدن به كوي تو ،

بي تو من هيچ ام

                  شبی غمگین شبی بارانی سرد

                                                 مرا در غربت فردا رها كرد

              دلم در حسرت ديدار او ماند

                                         مرا چشم انتظار كوچه ها كرد 

              تمام هستي ام بود و ندانست

                                                 كه در قلبم چه آشوبى به پا كرد

              و او هرگز شكستم را نفهميد

                                                  اگر چه تا ته دنيا صدا كرد

قدمهایت را بگذار

       سالها منتظر قدمت بودم

                سالها روزها و شبها به امید دیدنت منتظر ماندم

                        و اینک ...

                              و اینک عاشقانه به سویت می آیم

                                       می آیم تا این ظرف انتظار را بشکنم و از جام دیدارت

 سیراب شوم 

      كاش

          همان دختر بچه ي كوچكي بودم

                             كه به دنبال بادبادك

                                       راه خانه را گم كردم ...

 در حوالي قلبم

نگاه کن مرا

چرا که وقتی به نظاره ی من می نشينی

من به خويشتن خويشم باز می گردم

تا با تو همراه شوم

و من هم به نظاره بنشينم

نگاه کن مرا

چون نگاهت مرا

از سوء ظن و ترديد

از کوچه باغ خيالهای گنگ و مبهم

از توحش آدميان

از حيات بی رمق آزادی

از ميان جنگل های انبوه اسيری

به خويشتن خويشم باز می گرداند

و چه حس زيبائيست

حس بازگشت به خود

نمی دانم ، می دانی يا نه؟

ولی هر وقت به خويشتن خويشم باز می گردم

تو رامی يابم

پس  نگاه کن مرا

تا در حوالي قلبم

به توژژ

سلام خدا . من خوبم ...

چیزی نیست. می بینی که فقط یکم دلم گرفته.

نمی تونم جلوی گریه مو بگیرم. ببخشید نمی خواستم ناراحتت کنم.

آه. اینقدر دلم گرفته که اصلا حوصله هیچیو هیچ کسی رو  ندارم.

دلم میخواد اصلا امشب کسی نیاد خونه. دلم میخواد امشب اصلا تلفن زنگ نخوره. تلویزیون روشن نشه و هیچ کس با من حرف نزنه. امشب حتی حوصله خودم رو هم ندارم.

خدایا! امشب من اورژانسی ام. خیلی وضعم وخیمه. واسه من اینو اونو نفرست. خودت بیا. فقط خودت می تونی بیایی و دردمو دوا کنی. فقط خودت هستی که میدونی چه خبره.

خدایا! عزیزم! معبودم!

خیلی بده وقتی آدم احساس می کنه این دنیا واسش خیلی کوچیکه. وقتی احساس می کنه هوا سنگین شده و دیگه نمی تونه نفس بکشه. وقتی احساس می کنه دنیا و آدماش و ... همه و همه فقط اسباب بازی شدند.

خیلی سخته وقتی آدم یه چیزیو می بینه و ناراحت میشه و اشکاش می ریزه و .... بعد می بینه چقدر با همه غریبه بوده! چون بقیه مردم بی تفاوت رد میشند، یا لبخند می زنند، یا آخر احساسشون اینه که میگن آخی طفلی.......!

خدایا!

آخه دیگه تحمل ندارم. این بار با همیشه فرق داره. این بار هر چی من میام تو نیستی. هر چی من میام نه تو جوابمو میدی، نه اون. آخه شماها کجایین؟

آخرای زمستون شده و دل من بیشتر گرفته.

برگها همه دارن یکی یکی پشت سر هم می ریزن زمین. بارون میاد و دیگه اثری از آفتاب نیست.

دارم آخر دنیا رو جلو چشمام می بینم. دارم می بینم که دیگه وقتی ندارم. هر چی به دستهام نگاه می کنم خالیه خالیه. خدایا! هیچی واست ندارم. هیچی.

هنوز عوض نشدم. همون بنده قبلی ام. دارم از سفر میام و یه کوله پشتی گناه واست سوغات میارم. و فقط منتظرم تو بیایی به استقبالم. اونوقت کوله پشتیم رو جلوی چشمات وا می کنم. هر چی توشه می ریزم بیرون. اونوقت باورت میشه که چقدر حالم بده.

آره خدا! ما اینیم دیگه. خیلی بدیم. بدتر از بد. حالا دیدی می گم فقط خودت می تونی دردمو دوا کنی؟

آره خدا . امشب منتظرتم . همون قرار همیشگی !

برای زیستن دو قلب لازم است :

صدای شکستن قلبت را شنیدم ...

رفتنت را از كوچه هاي مه گرفته تماشا مي كردم

تو رفته بودي ومن

با دستان گره شده نامت را صدا مي كردم

تو رفته بودي و من

پيشاني اميدم را بر خاك زدم

تو رفته بودي و من

یادگاريت را صد چاك زدم

تو رفتي بودي و من

غمگينانه خاطراتت را مرور ميكردم

تو رفته بودي و من

با ياده تو احساس غرور مي كردم

تو رفته بودي و من

تنها دلم برايت تنگ شد

تو معصوميت از دست رفته بودي و من

حالا حس مي كنم دلم سنگ سنگ شد

      من در پس در تنها مانده بودم

      همیشه خودم را در پس یک در تنها دیده ام

      گویی وجودم در پای این در جا مانده بود

       در گنگی آن ریشه داشت

       آیا زندگی ام صدائی بی پاسخ نبود ؟

باران بر روی من ببار

کوچه های شهر من از او خالیست

از او که بر لبان غمناکش وداع هزاران سفر جاریست ...